در سفرهاى استانى ، ديدار هاى عمومى و سخنرانى هايى كه شما مى رويد ، شاهديم كه بدون استثنا مردم شعارهاى هسته اى مى دهند و نام احمدى نژاد با انرژى هسته اى عجين شده است .اكنون وضعيت هسته اى كشور چگونه است. قبل از اين كه وارد مسئوليت رياست جمهورى بشويد، چقدر از اين توانمندى ها و ظرفيت هاى دانشمندان هسته اى كشور برايتان عنوان شده بود ؟
> من توانمندى هاى كشور را باور داشتم و الآن هم دارم و هرچه بيشتر پيش مى رويم اين باور بيشتر مى شود . استعداد و دانش ، علم و خلاقيت دراين ملت وجود دارد و ضريب هوشى خيلى بالا است . ميانگين ضريب هوشى در كشور ما بالا است.
البته بخش هسته اى استعداد ها و پيشرفت ما به علت حساسيت نشان دادن دشمنان برجسته تر شد
و گرنه در بخش هاى علمى ديگر نيز اين پيشرفت ها هست و بسيار هم ارزشمند است.
فكر مى كنيد با اوج گرفتن فعاليت هاى هسته اى، اين فشارهاى بين المللى عليه كشور چگونه شود؟
> دشمنان ما علاقه مند پيشرفت كشور نيستند و نمى خواهند پيشرفت كنيم و اگر بحث انرژى هسته اى را كنار بگذاريم، سراغ گزينه هاى ديگرى مى روند واخلاق آنها همين طور است.
در دولت هاى قبل نيز به شيوه هاى گوناگون فشار مى آوردند و جنگ روانى و محدوديت اقتصادى از شيوه هاى آنها براى ايجاد فشار بر ايران است و طبيعى است ما به آنها بفهمانيم كه ملت ما اهل عقب نشينى نيست . آنهاخيال مى كنند با ايجاد فشار ، ملت ايران عقب خواهد نشست . بايد بدانند كه اين اتفاق نخواهد افتاد و با ملت ايران طرف هستند. آنها نمى خواهند بفهمند ايرانى يعنى چه و هنوز فكر مى كنند ملت ايران، ملتى است كه آمدند مانند ۵۰سال پيش به زور برآن مسلط شدند و توانستند ده ها سال برآن فشار بياورند .
آن وضعيت اكنون وجود ندارد هرچندكه همان موقع هم ملت ايران معترض بود، اما كشور دست ملت نبود. الآن كشور دست ملت است و ملت حاكم بر كشور است و تصميم گيرى مى كند و ما يك سرى مشكلات هم داريم به خاطر اين كه در گذشته آمريكا و انگليس خود را صاحب اختيار كشور در همه بخش ها مى دانستند. بيش از صد هزار نفر خارجى در ايران بودند و در همه زمينه ها نيز دخالت مى كردند و نمى گذاشتند كه حتى ما يك ترانس را باز كنيم و بدانيم كه درون آن چه خبر است. اين افراد اكنون مى بينند كه كنار زده شده اند و ملت ما خلأها را دارد پر مى كند و هرچه جلوتر مى رويم سرعت نيز بيشتر خواهد شد، بايد بفهمند كه اين جا ايران است.
البته هرجا كه ملتها اختياردار بشوند، همين طور است اما ملتى با ويژگى هاى ايران، تازه است و خواهند فهميد و ملت ايران در بخش هسته اى، هوشمندانه اين قضيه را پذيرفته  كه هسته اى شدن باعث يك جهش بلند براى ايران در مناسبات جهانى است. اين يعنى رشد اقتصادى و فرهنگى  و ...
بسيارى از غل و زنجيرها هست كه براى افراد عادى ملموس نيست و اين هم از نظام حاكم سلطه است كه نمى گذارد تو آزاد باشى. شما وقتى يك جايگاهى را عوض كنى و جاى ديگرى مى نشينى، خود به خود از اينها جدا شده اى و مناسبات جديدى در آنجا حاكم خواهد شد. در آن حلقه ۷ يا ۸ كشورى كه داراى چرخه سوخت هستند، مناسبات با اينجايى كه ما هستيم فرق مى كند و ملت ما اين مسأله را خوب درك كرد. از بچه كوچك گرفته تا خيلى ها به طور عميق اين را فهميده اند و در راهپيمايى ۲۲ بهمن همه شعارهاى آنان در حمايت از انرژى هسته اى بود.
آقاى رئيس جمهور، شما مى گوييد مردم، هسته اى بودن ما را تعيين مى كنند اما پرسشى هم در افكار عمومى هست كه ما در بخش هسته اى تا كجا پيش مى رويم.
> سؤال من اين است كه اگر به شما گفتند، استقلال خود را بدهيد، شما تا كجايش مى رفتيد؟
اما استقلال يك بحث انتزاعى و فراتر از اين است و به خيلى چيزها بستگى دارد؟
> بحث فناورى يك بحث است و بالاتر از آن بحث استقلال مطرح است. آنها مى خواهند استقلال كشورها را مخدوش كنند . مردم ايران در روند حركت خودشان تصميم قانونى گرفته اند و حق آنها است .
اگر آنها توانستند كشور ما را از رسيدن به حق خود محروم كنند ، در جاهاى ديگر نيز خواهند توانست.
برخى همچنان مى گويند كشور شرايط بحرانى دارد و احمدى نژاد به تهديدات بى توجه است.
> آنها كه مى آيند و مى گويند وضع بحرانى است، خيال مى كنند كه سياستمدار هستند. قابل اثبات است كه بگوييم اينها از سياست چيزى نمى فهمند. كجاى كشور ما بحرانى است؟ اينها خيال مى كنند دشمنان ايران مالك مطلق عالم هستندو هر تصميمى آنها بگيرند اجرا مى شود و ما هيچ كاره ايم. اين نشان مى دهد كه آنها اصلاً سياستمدار نيستند.
اصل اول در سياستمدارى اين است كه توانمندى هاى خود را خوب بشناسيم . هسته اى شدن يك رقابت است و آنها نمى خواهند ما داشته باشيم و فشار مى آورند. ما چه كارى در مقابل اين فشار بايد انجام دهيم؟ اين توانمندى كشور ما است و بايد استفاده كنيم.
اصل اين سؤال غلط است كه ما تا كجا ايستادگى مى كنيم. يك كسى مى خواهد خانه شما را بگيرد ، شما تا كجا مى ايستيد؟! اصلاً حد و مرزى ندارد و معنا ندارد تا كجا ايستادگى مى كنيم. اصلاً تعيين مرز يعنى فرصت دادن به دشمن كه شما را شكست بدهد، يعنى شما بگوييد كه من تا اينجا ايستاده ام و دشمن هم از ابتدا مى آيد و سر همين خط مى ايستد! بعضى از سياستمداران سياست خارجى كه من آنها را اصلاً سياستمدار نمى دانم، خيال مى كنند كه با نرم صحبت كردن و خواهش كردن دل طرف مقابل به رحم مى آيد، در جهان چنين فكرى نيست. ما قانون را اجرا مى كنيم ؛ اما آنها قانون نمى فهمند و قانون آنها زور است. استحكام بايد بگيريد و يادتان باشد اين قانون نانوشته است و قدرتمندان نيز به اين پايبندند. يعنى اگر ملتى منسجم بايستد، هيچ كس نمى تواند كارى به آن داشته باشد.
با اين توصيف آينده را چطور مى بينيد؟
> خوب است. البته فشارها را زياد مى كنند . ما داريم كار خودمان را انجام مى دهيم. يك رقابت و نبرد سنگين است، ما هم داريم تلاش ديپلماتيك مى كنيم. تا هم اكنون كه به نفع ما بوده، يعنى آن چيزى را كه مى خواستند به آن دست پيدا نكرده اند. ما بايد توانمندى ها را بعد از شناختن ، مديريت كنيم. به نظر من مديريتى كه در حال حاضر در اين عرصه دارد انجام مى شود، مديريتى بسيار هوشمندانه است. شما نگاه كنيد كشورهاى ديگرى كه هسته اى شدند، چه فشارهاى سنگينى را تحمل كردند.
باز اين مسأله را تأكيد مى كنم كه مرزهاى ما هسته اى شدن و استفاده از انرژى هسته اى در مقاصد صلح آميز است كه اعلام كرده ايم . پس تأكيد مى كنم كه اگر كسى بيايد و بگويد كه من تا تحريم اقتصادى ايستادگى مى كنم، تا تحريم نظامى مى ايستم و اينها چيز نامفهومى است و به همين دليل بودكه من گفتم قطار هسته اى نه ترمز دارد ، نه دنده عقب مى رود.
برخى معتقدند در بازى هسته اى با غرب، ما بايد به نتيجه برد - برد برسيم. اگر برد ما، هسته اى شدن باشد، برد غرب چه چيزى است؟
> نمى دانم برد ـ برد يعنى چه. اگر قانون و عدالت را رعايت كنيم، همه برنده هستيم. چه اشكالى دارد بپذيرند برد ايران را. دنيا به سمت صلح و صفا و برادرى پيش مى رود. از اين اخلاق خود دست بردارند، با هم برنده مى شويم.
شما ديدارى با مراجع قم داشتيد، قبل از ديدار شما نيز يكى از مراجع شايعه اختلاف نظر دولت با مراجع را به شدت تكذيب كرده بود، فكر مى كنيد اين شايعات ريشه در چه رفتارهايى دارد؟
> بالاخره افرادى هستند كه علاقه ندارند دولت با آرامش كار كند ، تلاش دارند نقاط مثبت دولت را منفى جلوه بدهند. اين افراد از رابطه دولت با علما داستان درست مى كنند، ترويج مى كنند، تبليغ مى كنند و منتشر مى سازند و ريشه آن هم معلوم است؛ نمى خواهند كارها خوب به جلو برود. نمى خواهند آرامش در كشور باشد تا با سرعت بيشترى جلو برويم. اين افراد و گروه ها دوست دارند اختلاف باشد و فكر مى كنند از اختلاف سود مى برند اما به لطف خدا به نتيجه نمى رسند.
يك بحثى در بين منتقدين شما مطرح است كه آقاى احمدى نژاد به وزراى خودش اختيار تام نداده است. مى خواهد روى كارها نظارت دقيق داشته باشد و اين موجب شده است كه در برخى وزارتخانه ها ۱۰ تا
« وزيرك » به وجود بيايد.
> اين كه اختيار تام ندارند، يعنى چه؟ هيچ كس اختيار تام ندارد. اختيارات محدود است.
اختيارات مربوط به خود وزير؟
> بله، اختيارات وزير، محدود و در چارچوب سياست هاى دولت است. رئيس جمهور نيز مسئول قوه مجريه است. هم بايد سؤال كند، هم بايد نظارت داشته باشد. اما اين كه همه كارهاى وزرا را من هر روز سؤال مى كنم ، نه اصلاً اين طور نيست. در چارچوب سياست ها كار را جلو مى بريم. موارد خاصى هم اتفاق مى افتد كه لازم است جزئى وارد شويم تا بفهميم كارها چگونه است. معنايش اين نيست كه زيرمجموعه وزير كسانى ديگر باشند. ما جز وزير كس ديگرى را نصب نمى كنيم. در وزارتخانه آن كسى كه نصب مى شود، وزير است، پاسخگو وزير است. نفر اول و آخر هم وزير است. پس اين حرف شما با آن قسمت اول نمى خواند.
مثلاً درباره وزير رفاه و رئيس سازمان تأمين اجتماعى و اتفاقاتى كه افتاد.
> آن گزينه پيشنهاد خود وزير بود. ضمن اين كه اين طور نيست كه وقتى ما مى گوييم وزير، وزير هر كسى را كه دلش خواست، معاون بگذارد. همين طور كه رئيس جمهور هم هر كسى را به عنوان وزير انتخاب نمى كند .
وزرا در انتخاب معاونان خود محدوديت دارند. بايد كسى را انتخاب كنند كه در چارچوب سياست ها فعاليت كند. اما اين كه ما فردى را گفته باشيم كه حتماً بايد اين فرد را مسئول بگذاريد
ولاغير، نه اصلاً اين طور نيست. وزير افرادى را پيشنهاد مى دهد و ما بررسى مى كنيم. ممكن است جابه جا كنيم و وزير بپذيرد يا اين كه نپذيرد.
ترميم كابينه در دولت هاى قبل مانند آنچه كه در دولت نهم رخ داد ، سابقه نداشت . تغيير ۲ وزير آن هم در سال اول فعاليت . درباره اين تصميم خود بيشتر توضيح دهيد . با در نظر گرفتن اين نكته وزراى تغيير يافته باز هم در مجموعه دولت ، البته در غير از كرسى وزارت حضور دارند .
> يك وقت است كسى به نقطه اى مى رسد كه نمى تواند در كل دولت باشد، يعنى امانتدارى و مسائل ديگرش زير سؤال است. ولى ممكن است حالتى باشد كه با وجود يك فرد ، هماهنگى ها به خوبى جلو نمى رود و بايد يك جاى ديگر برود و كس ديگرى جايگزين او شود. مى خواهم بگويم آرايش نيروها ماهيتاً گروهى است كه شما گروهى را تشكيل مى دهيد براى مأموريتى، اين مأموريت ها مختلف است اما بايد با هم هماهنگ كار كنند. برخى وقت ها ممكن است فردى باشد كه براى مسئوليت خاصى مناسب نباشد، ناتوان باشد، اما جاى ديگر بتواند موفق باشد. خوب اين جابه جايى انجام مى شود.
اين تغييرات ادامه پيدا خواهد كرد؟
> من هروقت به نتيجه برسم، اين كار را انجام مى دهم. دولت براى آدم هايى كه درون آن هستند، نيست. دولت براى ملت و براى انجام كار است.
اين طور نيست كه يك فردى بيايد و ما به خاطر آن فرد از معيارها عدول كنيم.
شما در شعارهاى انتخاباتى اعلام كرده بوديد كه در انتصاب افراد به هيچ عنوان به گرايشات سياسى و حزبى و اينكه دوست شما باشد يا نباشد كارى نداريد و صرفاً توانايى هاى آنها را درنظر مى گيريد. اين شعار شما را همه شنيدند ، اما آيا بعد از روى كار آمدن جنابعالى ليستى از سوى برخى افراد كه بخواهند گزينه هايى را به شما تحميل كنند برايتان ارسال شد .
> ببينيد الآن كسى از من توقع ندارد، نه اين كه صفر شده باشد. بعضى ها هستند كه توقعاتى دارند اما راه براى آنها بسته است.
يعنى بعد از يك سال و نيم هنوز توقعاتى هست و صفر نشده ؟
> حالا كمتر شده ولى صفر نمى شود و هنوز افرادى هستند كه خيال مى كنند ويژگى و يا حق خاصى دارند. حجم اين فشارها در اوايل بيشتر بود و الآن كمتر است.
تأثير كانون قدرت بر روحيه ايثارگرى و بسيجى هر فردى از جمله رئيس جمهور چيست؟ آيا وقتى كسى رئيس جمهور مى شود و عده زيادى دور او را مى گيرند، مى تواند روحيه خود را براساس آرمان هايى كه مردم از او انتظار دارند، حفظ كند؟
> آرمان ها كه هيچ وقت دست نمى خورد. بلكه الآن توقع من بيش از دو سال قبل است. دقت كنيد كه لزوماً همه آرمان ها فوراً محقق نمى شود. مهم اين است كه به سمت آرمان ها مى رويد با حداكثر توان. اين براى ما مهم است. خيلى از آرمان ها محقق مى شود و بسيارى از آنها براى آينده است و برخى نسبى محقق مى شود. اين كه آيا دولت به آرمان ها معتقدتر شده است يانه، قطعاً معتقد تر شده و حتى از يك گوشه آن هم جاى عدول نيست كه بگوييم حالا اين نشدنى است. نه، مطلقاً هم چنين چيزى نيست. اين به آن معنا نيست كه مقابله، كارشكنى و موانع نيست ياتشديد نمى شود، بلكه مى شود. آنها هم هست ولى اين عوامل نتوانسته اراده دولت را سست كند. اين مبارزه است. مهم اين است كه با همان توان جهت را حفظ كرده ايم. و با تمام توان مى رويم جلو. معناى حرف من اين نيست كه در تاكتيك، اشتباه نمى كنيم. مى گويم جهت را گم نمى كنيم.
من اگر يك موقعى فكر مى كردم كه ۲۰  ساله به يك موضوعى مى رسيم، در بعضى جاها فكر مى كنم كه ۱۰ ساله يا ۱۲ ساله مى رسيم، اما باز مى گويم
اين بدان معنا نيست كه مقابله و كار شكنى نباشد . مقابله هم به همان نسبت وجود دارد. اگر آرمان ها كنار گذاشته شده بود و حركتى نبود، اين صف بندى و مقابله سنگين براى چى است؟ هر روز هم تند تر مى شود. شما مى بينيد سيل توهين ها و تهمت ها و خشم  و كينه مى بارد از اين كلماتى كه به كار مى برند و هر روز هم دارد تشديد مى شود. معناى آن اين است كه سرعت زياد است. اگر ركود بود كه خودش مى افتاد پائين و سرعت نمى خواست.
يعنى مشكلات و قيد و بند هاى كار سياسى و اجرايى شما را از ذهنيت ها و تفكرات قبلى تان دور نكرده است ؟
> آن چيزى كه شما مى گوييد درباره كسانى است كه آشنا به چرخه اجرايى نيستند. آنها ممكن است حرف هاى غير واقع بينانه بزنند ولى من با چرخه هاى اجرايى كشور آشنا بودم و اتفاقاً كسى بودم كه در انتخابات ، تقريباً وعده اى ندادم و همه حرف هاى من اصلاح جهت گيرى ها بود. يكى،
دو تا از وعده هاى من اين بود كه سود بانكى را كاهش مى دهيم كه دارد انجام مى شود و يا اين كه يك صندوقى تأسيس كنيم و اختصاص بدهيم براى جوانان و گفتم سعى مى كنيم وضع آنهايى را كه در طبقات پائين ترند، بهتر كنيم. فاصله را كم كنيم و اين كار ها را داريم دنبال مى كنيم ولى در بعضى جاها ممكن است سرعتمان در آن حدى كه بايد باشد، نرسيده باشد. اما چون واقع بين بودم مثل بعضى ها كه پيشنهاد پول و ساخت و ساز دادند، قول ندادم.
به همين خاطر در بخش عمرانى، اصلاحاتى انجام داديم، از جمله روابط سازمان مديريت با استان ها و با اين كار سرعت كارهاى عمرانى دو برابر شده و دارد اتفاق مى افتد. اگر اصلاحات را بيشتر از اين كنيم سه برابر مى شود. ما گفتيم كه جلوى ريخت  و پاش ها را مى گيريم، يك مقدار گرفتيم و حركت بيشترى شد. اگر وزيرى بخواهد يك پروژه صنعتى را افتتاح كند، ديگر نمى گويد كه چگونه فلان آقا را بتوانم راضى كنم، اين طور نيست. مى گويد كجا نياز داريم و به همين خاطر دولت پروژه هاى عمرانى را امسال جاهايى برد كه اصلاً هيچ كس فكر آن را نمى كرد و جزو آرزوهايشان بود كه فولاد و يا پتروشيمى در آنجا بيايد. الآن شما در خراسان جنوبى ببينيد كه صدها پروژه در اين يك سال و خرده اى افتتاح شده است يعنى جهت عدالت را اگر درست كنيم، خود به خود اقدامات انجام خواهد شد.
پس اين ها را شما از هم تفكيك كنيد. ممكن است افرادى باشند كه اگر بيايند و تحت فشارهاى سنگين قرار بگيرند از آبرو و حيثيت شروع مى كنند تا در عمل كار را طولانى كنند . ممكن است افرادى هم باشند به جاى اين كه از يك طرف سرعت را زياد كنند و وقت بيشترى بگذارند، سرعت را كند كنند و از هدف ها كوتاه بيايند . خوشبختانه در اين دولت از اين اتفاق ها روى نداده و از هدف ها كوتاه نيامده ايم.
يك اقتصاددان غربى ۵۰ سال پيش كتابى راجع به اقتصاد ايران منتشر كرده و در آن كتاب اشاره مى كند كه اقتصاد ايران يك حالت معما گونه دارد. به عقيده وى اقتصاد ايران به رغم منابع خوب طبيعى و انسانى، حرفى براى گفتن ندارد. متأسفانه هم اكنون نيز مى توان اين حرف را زد، يعنى منابع انسانى فوق العاده با منابع طبيعى داريم، اما رشد اقتصادى پائين و درآمد سرانه متوسط است.